In gedachten bij de lieve bevolking van Iran
Herinneringen aan een land met ongekende gastvrijheid
De spanningen tussen het Westen en Iran domineren de laatste weken het wereldnieuws.
Krantenkoppen over raketten en drones.
Beelden van zwarte rookpluimen boven steden in het Midden-Oosten.
Analyses. Dreigementen. Geopolitiek.
Maar wanneer ik aan Iran denk, denk ik niet aan oorlog.
En ook niet aan een regime.
Ik denk aan de mensen die ik daar heb ontmoet.
Bijzondere ontmoetingen in Iran
Aan de straatverkoper in Shiraz die naar me zwaaide alsof we elkaar al jaren kenden. Hij wenkte me naar zijn auto, pakte een enorme watermeloen uit de kofferbak, sloeg hem met één ferme klap open en duwde me lachend een koud, sappig stuk in mijn handen.
“Befarma,” zei hij.
Alsjeblieft.
Aan een oma in een klein woestijndorpje die me trots haar huis binnenloodste. Een ventilator zoemde zacht in de middaghitte. Ze zette een schaaltje verse abrikozen voor me neer en begon enthousiast in het Farsi te praten. Ik verstond er geen woord van, maar toch begrepen we elkaar.
Aan een verlegen meisje dat drie straten lang achter me aan liep.
Elke keer als ik omkeek, dook ze snel weg. Tot ze uiteindelijk al haar moed verzamelde, me voorzichtig op mijn arm tikte, een snoepje in mijn hand stopte en giechelend de hoek om rende.
“Khosh amadi”
Overal hoorde ik dezelfde woorden:
“Khosh amadi.”
Welkom in Iran.
Vaak was een simpel “salaam” al genoeg.
Voor ik het wist zat ik op een tapijt in een woonkamer, met glazen zoete thee, dadels en schalen vol eten. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat een vreemde aanschoof.
Nieuwsgierige blikken.
Waar kom je vandaan?
Wat vind je van Iran?
En bijna altijd kwam aan het einde van het gesprek dezelfde vraag:
“Vertel thuis alsjeblieft hoe het hier écht is.”
Iraanse gastvrijheid
Zo herinner ik me Iran:
een land met ongekende gastvrijheid.
Juist nu de wereld in brand lijkt te staan, dwalen mijn gedachten vaak af naar de mensen die ik daar heb ontmoet.
De straatverkoper met de watermeloen.
De oma met de abrikozen.
Het meisje met het snoepje.
Ik hoop dat het goed met jullie gaat.
Dat jullie veilig zijn.
Dat er, zelfs in moeilijke tijden, kleine lichtpuntjes blijven bestaan.
En dat er ooit een dag komt waarop meer mensen het Iran kunnen zien dat ik heb leren kennen.
Tot die tijd denk ik aan jullie.
Met heel mijn hart.
.
Persoonlijke noot
Dit is een persoonlijk eerbetoon aan de warme en gastvrije mensen die ik tijdens mijn reis door Iran heb ontmoet. Mijn gedachten gaan uit naar alle mensen die lijden onder oorlog, geweld en onderdrukking – waar ook ter wereld. Iedereen verdient een wereld waarin we in vrijheid en veiligheid kunnen leven.
Misschien vind je dit artikel ook interessant
