Herinneringen aan een land met ongekende gastvrijheid

De spanningen tussen het Westen en Iran domineren de laatste weken het wereldnieuws.

Krantenkoppen over raketten en drones.
Beelden van zwarte rookpluimen boven steden in het Midden-Oosten.
Analyses. Dreigementen. Geopolitiek.

Maar wanneer ik aan Iran denk, denk ik niet alleen aan oorlog of het regime.
Ik denk aan de mensen die ik daar heb ontmoet.

Daarom deel ik vandaag dit verhaal.

Bijzondere ontmoetingen in Iran

Ik denk aan een straatverkoper in Shiraz, die naar me zwaaide alsof we elkaar al jaren kenden.
Hij pakte een enorme watermeloen uit zijn auto, sloeg hem met één ferme klap open en duwde me lachend een koud, sappig stuk in mijn handen.

“Befarma,” zei hij.
Alsjeblieft.

Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Ik denk aan een oma in een klein woestijndorpje waarvan ik de naam allang weer vergeten ben.
Ze zag me lopen, aarzelde geen seconde en trok me haar huis in.
In de hoek van de kamer stond een zoemende ventilator die nauwelijks verkoeling bracht.
Ze zette een schaaltje abrikozen voor me neer en begon enthousiast in het Farsi tegen me te praten.

Ik verstond er geen woord van, maar we begrepen elkaar.

En aan dat meisje dat me stiekem volgde.
Steeds als ik me omdraaide, verstopte ze zich.
Tot ze uiteindelijk al haar moed bij elkaar raapte, me zachtjes op mijn arm tikte en me een snoepje gaf.
Heel even keek ze me aan, en toen rende ze lachend weg.

Ik heb haar niet eens kunnen bedanken.

Iraanse gastvrijheid

“Khosh amadi.”
Welkom in Iran.

Ik hoorde het overal.

Soms was een simpel “salaam” al genoeg.
Voor ik het wist zat ik bij mensen thuis, op een tapijt op de grond, met zoete thee en schalen vol dadels, walnoten en fruit.

Altijd dezelfde vragen:
Waar kom je vandaan?
Wat vind je van Iran?

En regelmatig dat hartverscheurende verzoek:

“Vertel thuis alsjeblieft dat we geen terroristen zijn.”

 

De andere kant van Iran

Iran is een land waar vrijheid niet vanzelfsprekend is.
Waar je niet altijd kunt zeggen wat je denkt.
Waar vrouwen en meisjes worden onderdrukt en verplicht zijn zich aan strikte kledingvoorschriften te houden.
Waar strenge islamitische regels het dagelijks leven bepalen — en waar de gevolgen groot kunnen zijn als je die regels overtreedt.

Dat is de realiteit. Elke dag opnieuw. 
En juist daarom raakte de openheid van de mensen me des te meer.

In gedachten bij jullie

Nu de wereld in brand lijkt te staan, moet ik vaak aan jullie denken.

Ik zie jullie gezichten nog voor me.
De man met de watermeloen.
De oma met haar abrikozen.
En dat meisje met het snoepje.

Ik weet niet waar jullie nu zijn.
Of hoe het met jullie gaat.

Maar ik hoop dat jullie veilig zijn.

Ik hoop dat er een dag komt waarop jullie vrij kunnen praten, dromen, lachen, werken, studeren en liefhebben.
Zonder angst. Zonder eerst over je schouder te moeten kijken.

En ik hoop dat meer mensen ooit het Iran kunnen zien zoals ik het heb leren kennen —
niet als een oorlogsland, maar als een land van ongekende gastvrijheid.

Tot die tijd denk ik aan jullie.

Met heel mijn hart.

.

 

Persoonlijke noot

Deze blog is een persoonlijk eerbetoon aan de warme en gastvrije mensen die ik tijdens mijn reis door Iran heb ontmoet.
Mijn gedachten gaan uit naar iedereen die lijdt onder oorlog, geweld en onderdrukking — waar ook ter wereld.

Iedereen verdient een wereld waarin we in vrede, vrijheid en veiligheid kunnen leven.

Misschien vind je dit artikel ook interessant