Ademwolkjes
Ik wandel door het bos.
Zonder plan.
Zonder doel.
De wereld ligt onder een dikke laag sneeuw.
Elke stap knispert onder mijn schoenen.
Het bos voelt anders dan anders.
Verstild.
Zachter.
Alsof de bomen
even hun adem inhouden.
Mijn pas vertraagt vanzelf.
Ik blijf staan.
Luister.
Geen vogels.
Geen wind.
Alleen mijn adem,
die kleine wolkjes maakt in de kou.
Mijn telefoon trilt in mijn jaszak.
Ik schrik ervan.
Even twijfel ik.
Nee.
Niet nu.
Mijn schouders ontspannen.
Mijn adem wordt rustiger.
Mijn hoofd wordt stiller.
Geen haast.
Niets moeten.
Geen straks.
Geen morgen.
Koude vingers.
Koude tenen.
Rode neus.
Rode wangen.
Ik had me warmer moeten aankleden.
.
Misschien vind je deze artikelen ook interessant:
6 reacties
Hallo Petra, Wandelen is zeker goed weer om te doen. Wat is daar mooie omgeving. Mooie winterse foto’s gemaakt. Mooi helder foto’s geworden. Toen scheen zon. Dan lekker stilte omheen. Paar ziet prachtig uit. Echt genieten. Fijne dag.
Dankjewel Yova, voor je mooie reactie 😊
Wandelen in zo’n winterse omgeving is inderdaad heerlijk, zeker als de zon schijnt en het zo stil is om je heen.
Jij ook een fijne dag gewenst!
Mooi Petra ♥️
Dankjewel 🙏
Dat is inderdaad de kunst. Wandelen zonder haast. De sneeuw en gladheid hielpen mij daar ook goed mee.
Ondanks de gladheid, kou en alle andere vervelende dingen die er gebeurden, ben ik toch blij dat het er even weer was… sneeuw en alle rust en pracht er omheen.