De snelle boot van Lombok naar Bali: een overtocht om nooit te vergeten

Reizen is fantastisch.
Nieuwe plekken ontdekken, andere culturen ontmoeten, adembenemende  landschappen bewonderen, onbekende gerechten proeven.

Maar laten we eerlijk zijn: reizen is soms ook gewoon keihard afzien.

Zoals die ene keer dat we de snelle boat van Lombok naar Bali namen.

Iedereen die mij een béétje kent, weet: Petra + varen = géén gouden combinatie.
Maar goed, je moet er wat voor over hebben om van A naar B(ali) te komen.

In deze blog neem ik je mee op de ergste boottocht van mijn leven.
Hou je vast.
Letterlijk.

 

Een kermisattractie op zee: botsauto’s meets achtbaan

In Bangsal stappen we aan boord van onze fast boat.
Fast is ’ie zéker: zes brullende Honda-motoren van elk 250 pk jagen ons vooruit.
Dit is geen veerboot. Dit is een racemonster.

Zodra we de haven uit varen, weet ik het al: dit wordt géén relaxte oversteek.

De zee is ruw vandaag. Héél ruw.
De boot schommelt heftig heen en weer en beukt met volle kracht op de golven.
Elke klap voelt alsof we elk moment kunnen omslaan.

Ik zit verstijfd in mijn stoel, mijn blik strak op de horizon.
Het is bloedheet in de cabine en het ruikt naar een mix van benzinedampen en zweet.
Ik ben misselijk, duizelig, chagrijnig.
En vooral boos. Op mezelf.

Waarom heb ik niet beter gegeten?!

Mijn ontbijt: een vette pannenkoek.
Mijn lunch: een banaan en een verdwaald biscuitje.
Oh, wat mis ik mijn havermout met noten en fruit…

 

Kotszakjes en mantra’s

Jan — mijn rots in de branding — draait zich om en vraagt bezorgd:
“Gaat het? Zal ik een kotszakje voor je vragen?”

Dát, lieve mensen, is liefde. Ware liefde.

Ik glimlach flauwtjes, neem een slok water en adem diep in. En uit.
“Alles gaat voorbij.”
“Alles gaat voorbij.”
“Alles gaat voorbij.”

Mijn mantra. Mijn reddingsboei.

Ik kijk opzij.

Mijn buurvrouw leest een boek alsof ze op een bankje in het park zit.
Mijn buurman slaapt. Ja, echt. Ik hoor hem snurken.

Hóe dan?!

En Jan?
Geen idee hoe hij eraan toe is. Hij zit een rij voor me, buiten mijn zicht.
Misschien ziet hij ook groen.
Misschien is hij gewoon een held.

Wie zal het zeggen.

 

Land in zicht: Bali

Na twee uur varen — wat voelt als een eeuwigheid — doemt Padangbai eindelijk op.
Land. Halleluja.

Mijn benen trillen nog na als we van boord stappen, maar de misselijkheid trekt langzaam weg.
Een vriendelijke vrouw wijst naar een minibusje.
Volgende halte: Ubud.

We hobbelen over kronkelende wegen en belanden midden in de middagspits.
Duizenden scooters schieten rakelings langs ons heen.
Eindeloos getoeter. Stinkende uitlaatgassen.

Mijn hoofd bonkt.
Mijn rug doet pijn.
Mijn blaas staat op knappen.

Wat een horrorverkeer.

Maar eerlijk?
Alles is beter dan die boot.

 

Home Sweet Home

En dan zijn we er. Ubud.
Zodra ik onze homestay binnenstap, voel ik de spanning van me afglijden.

Een warm welkom.
Vriendelijke gezichten.
De geur van wierook.
Weelderig groen om me heen.

Op dat moment weet ik het zeker:

Ja, reizen is soms afzien,
maar ik zou het voor geen goud willen missen.

Thuiskomen in het buitenland…
dát is misschien wel het mooiste gevoel dat er is. ❤️

.

Tips tegen zeeziekte (voor als je tóch die fast boat neemt)

Overweeg je de fast boat van Lombok naar Bali?
Doe jezelf een plezier en leer van mijn fouten:

• Stap niet aan boord met een lege maag, maar eet iets lichts en voedzaams
  Havermout is je beste vriend
• Kies een zitplaats in het midden van de boot
• Neem een medicijn tegen reisziekte zoals cinnarizine of meclozine
• Drink vooraf wat gemberthee
• Drink voldoende water en vermijd koffie en alcohol
• Kijk naar de horizon (niet naar je telefoon!)
• Ga vóór vertrek nog even naar het toilet. Je weet maar nooit
• Neem een kleine snack mee (crackers, droge koekjes)
• Ga, als het kan, buiten op het dek staan
• Boek bij een betrouwbare maatschappij en check recente reviews op Tripadvisor
• En misschien wel de belangrijkste tip: herhaal je mantra “Alles gaat voorbij”